Mama’s aan het woord

Tilburg bevalt goed!
Kersverse mama’s vertellen hun bevallingsverhaal. 

Deel jouw ervaring met ons!
Kunnen wij oprecht trots zijn op onze zorgverlening? Wat is jouw ervaring? Heb jij een mooie foto? Verliep jouw bevalling precies zoals gewenst of juist totaal anders?
We zouden het fijn vinden als je dit met ons en toekomstige mama’s wil delen. Stuur jouw ervaring en/of foto naar: info@verloskundigenpraktijkeva.nl. Ook is het mogelijk om jouw ervaring (anoniem) te delen via onze Facebookpagina. 

Mama van Lewis
“Vol trots vertel ik onze beval ervaring;

Maandag middag heb ik mijn laatste controle bij de verloskundige gehad. Op dat moment heeft Lindsay gekeken of ik al ontsluiting had en ons de vraag gesteld of ik gestript wilde worden. Hier wilde ik nog over nadenken. Achteraf heeft het voelen naar de ontsluiting de prikkel gegeven voor het begin van de weeën. Want ik liep bij de verloskundige naar buiten met wat krampen in mijn rug die niet meer weg zijn gegaan en dinsdag rond het avondeten over gingen in wat duidelijke rug krampen die op en af heviger werden. Die nacht om een uur of twee kwamen mijn weeën tussen de twee en de vijf minuten en hebben wij de verloskundige gebeld. Het opvangen van de weeën hebben wij samen in een hele fijne sfeer op onze slaapkamer gedaan. En toen was daar het moment, de persweeën diende zich aan. Na een controle bleek dat ik nog 1cm moest ontsluiten en ons mannetje met zijn hoofdje scheef voor de uitgang lang (bijna met zijn oortje voor) dus nog niet kon persen. Deze persweeën heb ik ongeveer een uur weggepuft en Ralph heeft zo’n beetje zijn polsen gebroken bij het tegendruk geven aan mijn rug omdat ik van begin tot het eind rugweeën had. Dit was niet prettig. Maar helaas mocht het niet baten, ons mannetje bleef lekker eigenwijs liggen. Uiteindelijk stelde de Lindsay voor naar het ziekenhuis te gaan. Ze zij dat de weeën sterk genoeg waren om verandering in houding voort te kunnen brengen en zij zo niet wist waarom hij niet wilde draaien. (Achteraf bleek dat zijn armpje gebogen met zijn elleboog naast zijn oor lag. Zo is hij dan ook geboren) Op mijn wens, zo natuurlijk mogelijk te kunnen bevallen en wanneer dit nodig zou zijn er pas op het aller allerlaatste moment een gynaecologe bij te roepen was naar het ziekenhuis gaan haar voorstel. En tegen alle verwachtingen in vond ik dit op dat moment zelf ook goed. 

Ralph heeft ons zelf naar het ziekenhuis gereden. In de auto heb ik een heel kort bewustzijns momentje beleeft. Noem het meditatie of een ingeving, dat wat ik mij ervan herinner is dat ik opdat moment enerzijds geheel afwezig en anderzijds met mijn volle bewustzijn besloot ‘dat wat mij tegenhield los te laten en ons kindje geboren te laten worden’. Eenmaal in de kamer van het ziekenhuis aangekomen wist ik ineens welk homeopathisch middel ik nodig had uit mijn zelf samengestelde beval-ehbo doosje (zonder enige redenatie waarom dit middel, het was gewoonweg dat wat we nodig hadden).
Een paar minuten later kwam Lindsay binnen lopen, zij had het ziekenhuispersoneel op de hoogte gebracht dat we de bevalling af gingen maken zoals en met wie we die thuis begonnen waren. En als er wat voor zou vallen zij hen zou roepen.
Toen Lindsay weer binnen kwam op de verloskamer, waren mijn weeën zo oersterk dat tegenhouden nagenoeg niet meer mogelijk was. Nogmaals gecontroleerd en het was zo ver: 10cm! Hij was in een grote zwemslag gedraaid en lag er nu goed voor. Ook was het laatste stukje verstreken.
Vanaf dit moment ging het enorm snel. Ik ben op de beval kruk gaan zitten met Ralph achter mij. En na een paar keer persen werd mij geadviseerd toch op bed te gaan liggen om uitscheuren te voorkomen en omdat het hartje van de kleine reageerde omdat het zo snel ging. Eenmaal op bed heb ik na een paar keer goed persen onze zoon zelf aan kunnen pakken. Wat een mooi moment, ineens (na 20minuten persen) is hij daar. We hebben een gezonde zoon, Lewis is geboren..!!!
Na ongeveer 1,5uur bewonderen op mijn borst. En in deze tijd mijn placenta zonder medicatie (nog een grote wens) geboren waarna Ralph de navelstreng door heeft geknipt. Lewis was wakker en heel alert. En na een tijdje draaien en happen heeft hij geheel op eigen kracht mijn tepel gevonden en heeft hij met kracht zijn eerste druppels melk gedronken. Dit was zo intens mooi. Zo kort op de wereld en hij heeft ons toen al laten zien hoe krachtig hij is. Enkel wat vertrouwen en geduld van onze kant gaf hij zo’n mooi en krachtige gebaar terug. Dit wil ik niemand onthouden, Brestcrawl heet het!

Al met al kijk ik met veel geluk en bewondering terug op de bevalling. We zijn tegen ons plan in in het ziekenhuis bevallen. Toch heb ik hier geen vervelend gevoel aan over gehouden. Er is niemand anders aan mijn bed geweest dan wij vooraf wenste. Ook is er geen enkele ingreep of toediening geweest. Enkel het voelen hoever de ontsluiting was en zijn hoofdje lag. Enkele dagen later besefte ik pas dat we tegen een keizersnede aan hadden gehikt. Toen we naar het ziekenhuis gingen. Had ik een rustig en overtuigd gevoel van ‘prima dan pers ik hem er daar wel uit’ zonder enige twijfel of angst dat we het zelf niet zouden kunnen. Dit vind ik heel bijzonder want dat was een stuk waar ik vooraf bang voor was. Ik had de angst dat ik mijzelf en de bevalling tegen zou werken als er iets niet zou gaan zoals ik graag zou willen. Voor mijn gevoel zat het niet tegen. Was het gewoon een onderdeel van de bevalling. En ik ben nu blij met elk onderdeel en vooral onze gezonde zoon.”

Mama van Rosa
“Toen ik ‘s morgens rond 9 uur wakker werd had ik wat pijn in mijn rug en het gevoel dat ik heel nodig naar het toilet moest. Maar toen ik naar het toilet was geweest bleef de rugpijn aan houden. Ook verloor ik de slijmprop waar ik over had gelezen en waar mijn verloskundige over had verteld tijdens het beladvies. Ik had toen het idee dat dit het ‘rommelen’ was waar iedereen het over had en dat het gerust weer over zou kunnen gaan. Maar toen de pijn in mijn rug en onderbuik terug bleven komen begon ik toch te twijfelen…zou dit dan toch het begin zijn van de bevalling?

Gelijk mijn man gebeld, die blij verrast was en direct naar huis kwam. Ik ging snel onder de douche wat de nodige verlichting gaf. Om 12:30 uur besloot ik de verloskundige te bellen. Ik kreeg Lindsay (verloskundige) aan de telefoon en bracht haar op de hoogte van de ontwikkelingen. Ik kon de krampen goed opvangen en ze vroeg naar de frequentie en duur van de weeën. Daarnaast vroeg ze of ik vruchtwater verloor, bloedverlies had en/of ik de contracties goed op kon vangen. Ik vertelde dat ik de contracties goed op kon vangen, dat ze nog wat onregelmatig kwamen en nog geen minuut duurde, ook vertelde ik dat ik geen vruchtwater verloor en vanmorgen de slijmprop was verloren. Ze gaf uitleg over het begin van de baring en adviseerde me om een warme douche of bad te nemen om de kwaliteit van de weeën en dus de baring te bevorderen. Tevens gaf ze aan wanneer ik het beste terug kon bellen: met weeën van 1 minuut die iedere 3-4 minuten terugkwamen, gebroken vliezen, bloedverlies of ongerustheid. Dit telefoontje stelde me gerust en ik ben toen weer onder de douche gaan zitten. Toen ik onder de douche zat namen de weeën snel toe in frequentie en duur. Mijn man heeft de weeën getimed en om 13.30 uur was het alweer tijd om de verloskundige te bellen. Aangekomen beoordeelde ze de weeën, harttonen van de baby en de ontsluiting. Het lukte me goed om de weeën op te vangen en ik had bij het eerste onderzoek al 3 cm ontsluiting. Ze heeft toen mijn vliezen gebroken waarna de weeën erg heftig werden. De douche gaf weinig tot geen verlichting en de weeën volgden elkaar zo snel op dat ik geen pauzes had. Ondanks de zwangerschapsyoga kon ik de weeën niet goed meer opvangen. Ik gaf aan dat ik dit echt niet vol kon houden met deze weeënstorm. Bij het vervolgonderzoek, een half uur later, had ik nog “maar” 4cm, waarna we gezamenlijk besloten naar het ziekenhuis te gaan voor pijnstilling. Lindsay heeft me geholpen met aankleden en we zijn met de auto naar het ziekenhuis gegaan.

In het ziekenhuis werd ik aan de monitor gelegd voor een hartfilmpje (CTG). Hiermee werd beoordeeld of de hartslag van de baby goed was. Dit om te bepalen of ik pijnstilling kon krijgen. Verder gaf Lindsay nogmaals uitleg over de mogelijkheden van pijnstilling en vertelde ze dat ze de zorg (verantwoordelijkheid) helaas over moest dragen aan de verloskundige van het ziekenhuis.

Hier had ik eigenlijk niet op gerekend en ik vond het verschrikkelijk dat ze nu de bevalling niet meer mocht doen, want ze hielp me super goed en ik wilde liever niet iemand die ik niet kende! Maar door de weeënstorm en bijkomende pijn was iets tegen de pijn toch wel meer dan welkom. Na een half uur gingen ze kijken hoeveel cm ik had en ik had verwacht dat het misschien 5 cm zou zijn. Maar het bleek dat ik al 9 cm had! Geen wonder dat het zo veel pijn deed en dat er haast geen pauzes tussen zaten! Pijnstilling zou weinig zin meer hebben omdat dat bij 10cm weer zou moeten stoppen. In overleg met Lindsay heb ik besloten om de bevalling zonder pijnstilling voort te zetten, mits ook de laatste cm vlot zou verlopen. 

Mijn man, Lindsay en de verpleegkundige hebben me continue gecoached en gezegd dat ik het kon. Want het enige wat ik voor mijn gevoel heb gezegd was: “dat ik het niet kon”. Gelukkig had ik 30 minuten later 10 cm ontsluiting en mocht ik gaan persen. 

Tijdens het persen moest ik een keertje op mijn linkerzij gaan liggen omdat de hartslag van de kleine daalde. Gelukkig herstelde de hartslag direct toen ik op mijn zij lag. Lindsay coachte mij en stelde mij gerust. Daarna mocht ik weer persen in rugligging, dat ging erg goed. Toen het hoofdje stond voelde ik het heel erg branden. Ik luisterde goed naar Lindsay wie mij pers- en zuchtadviezen gaf. Tijdens de volgende wee is Rosa geboren. Ik was zo gelukkig om mijn dochtertje te zien en te weten dat alles erop en eraan zat! Ze werd gelijk op mijn buik gelegd, Rosa zag mooi roze en huilde goed door! 

De placenta moest nog geboren worden, waar ik een beetje tegenop zag. Lindsay was rustig en legde uit dat ik nog een keertje mee moest persen voor de geboorte van de placenta en vliezen, dit stelde mij gerust. Het hechten was pijnloos terwijl ik samen met mijn man aan het genieten was van onze dochter die één uur lang warm op mijn buik heeft gelegen. Ook heeft Rosa voor het eerst gedronken, hierbij ben ik goed geassisteerd door de kraamverzorgster.

Lindsay controleerde Rosa en daarna kreeg ze haar eerste pakje aan. We besloten nog een nachtje in het kraamhotel te verblijven.

De bevalling is uiteindelijk super snel verlopen. Vanaf de eerste wee tot aan de geboorte duurde 4,5 uur. Ondanks de pijn heb ik mijn bevalling als heel positief ervaren, mede doordat Lindsay me steeds het gevoel gaf dat ik het kon en ze steeds duidelijk uitleg gaf! Ook de steun van mijn man heeft me super goed gedaan! Ik kan tevreden en vol trots terug kijken op mijn bevalling en geniet volop van mijn prinsesje!”

Schermafbeelding 2014-05-01 om 13.27.32